POSITIEF LEVEN

Het mooiste compliment dat ik kan krijgen, is wanneer iemand zegt dat ze het knap vinden dat ik zo positief in het leven sta. Maar hoe werkt dat eigenlijk; positief in het leven staan? En wat werkt vooral niet?

Negativiteit is onvermijdelijk

Positief in het leven staan betekent niet dat je nooit mag zeuren en niet verdrietig of boos mag zijn. Ook betekent het niet dat je altijd moet lachen en achter elke socialmedia-update de hashtag #dankbaar moet plakken. Vervelende gebeurtenissen horen nu eenmaal bij het leven. Een honderd procent perfect leven zonder ook maar enig lichamelijk of psychisch lijden bestaat niet. Het is dan ook totaal onrealistisch om daar naar te streven. Het is zelfs zo dat als je heel hard je best doet om gelukkig te worden, dit een averechts effect heeft. In een boek dat ik lees wordt dit mooi gezegd: “Het geluk wijkt zodra je het najaagt”. Als je positief in het leven staat hoef je die nare gebeurtenissen dus niet te negeren of altijd maar om te draaien naar iets positiefs. Juist niet. Allereerst, zou ik zeggen, omdat de positiviteit zijn waarde verliest: als alles positief is, kan niets meer positief zijn. Ten tweede blijft het negatieve altijd op de achtergrond hangen als je het probeert te onderdrukken. Waardoor je niet goed kunt focussen op de zaken die er echt toedoen. Ik moet nu denken aan een paar jaar geleden toen ik stopte met veel suiker en ongezond eten. De gedachte “ik wil suiker en ongezond eten!” was verboden en ik probeerde veel afleiding te vinden zodat ik er niet aan zou denken. Het gevolg: dat suiker en slecht eten het enige was waar ik nog aan kon denken. En veel gelukkiger maakte mij dat niet.

Loslaten vs. accepteren

Ik geloof dan ook niet in inspirerende self help guru’s die zeggen dat je negatieve gedachten of gevoelens los moet laten. Hoe werkt dat loslaten überhaupt? Door tegen jezelf te zeggen dat je een bepaalde gedachte niet mag hebben, zul je er alleen maar meer op focussen. Jullie kennen dat voorbeeld van de witte beer wel, toch? Het is een psychologisch experiment waarbij de proefpersonen werden gevraagd niet aan een witte beer te denken. Het bleek mogelijk te zijn om de gedachte van de witte beer voor een tijdje te onderdrukken, maar na afloop van het experiment dachten die proefpersonen juist extra vaak aan witte beren. Uit het zelfhulpboek Dit is jouw leven leerde ik een oefening, die ik als ‘nuchter persoon’ in eerste instantie veel te zweverig vond, maar die ik tegenwoordig regelmatig toepas. In plaats van dat je tegen jezelf zegt dat je het  moet loslaten, zeg je dat je het gevoel toestaat. Ik ben bijvoorbeeld soms extreem zenuwachtig, voor de stomste dingen. Bijvoorbeeld als ik in mijn eentje ergens naar toe moet waar ik nog nooit eerder ben geweest. “Doe toch niet zo stom, je hebt dit al zo vaak meegemaakt en het kwam al-tijd goed, dus nu ook, je hebt er he-le-maal niets aan om je hier nu druk over te maken dus laat het los” gaat er dan door mijn hoofd. Wordt mijn zenuwachtigheid daardoor minder? Nee, het wordt zelfs erger. In de oefening sta je eerst stil bij wat je voelt, zonder er over te oordelen. Daarna zeg je in jezelf ‘Dit wat ik nu voel (verdriet, boosheid, zenuwachtigheid) is moeilijk voor me en dit mag er zijn’. Voor mij zorgt het er in ieder geval voor dat ik mijn energie niet meer hardhandig hoef te richten op blij/gelukkig/zorgeloos zijn, waardoor er energie overblijft om mij te richten op de dingen die er voor mij echt toe doen.

Mijn geheime ingrediënten

Dus mocht je je afvragen hoe ik ondanks alles wat er het laatste 1,5 jaar allemaal is gebeurd toch positief kan blijven, dan is dat ten eerste omdat ik accepteer wat ik niet kan veranderen. Hoe hard ik mijn best zal doen, mijn moeder zal niet ineens weer leven en ik zal niet vandaag op magische wijze ineens topfit en gezond zijn. Wat ik wel kan doen is lief zijn voor mijzelf en zeggen dat ik verdrietig mag zijn omdat ik mijn moeder mis. Dat ik mag huilen. En dat ik bang mag zijn omdat ik niet weet hoe lang het nog duurt voordat ik weer helemaal beter wordt. En ten tweede omdat ik zo ruimte overhoud om stil te staan bij de fijne dingen. En vooral het leven niet te serieus nemen. Kort gezegd: een beetje zelfcompassie, vertrouwen in de toekomst hebben en een flinke dosis humor, zijn mijn geheime ingrediënten om positief in het leven staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s