CHAOOOOOT

Schoonmaken is het probleem niet zo, ik ben schoon, maar opruimen… Als het huis is opgeruimd ligt het binnen een dag weer vol met van alles. Het gaat vanzelf het is een soort virus. Het verspreid zich onophoudelijk en razendsnel en er is gewoon niks dat ik ertegen kan doen. Eerst is er niks en ineens is er alles. Overal liggen kleren, schoenen en spullen.

Het nadeel van rommel is dat ik er druk, chaotisch en onrustig van word.

Op het moment dat de rommel in huis een record lijkt te bereiken kan ik er niet meer tegen en moet het weg. Alles moet weg, de schoenen moeten weg, de kleren moeten weg, de spullen moeten weg, alles. Niet straks, niet morgen maar nu. De ene keer is dat om één uur ’s middags de andere keer om één uur ’s nachts, het is maar net hoe het me uitkomt.

Gister middag had ik z’n moment.. 

Ik vloog als een raket in het rond, ruimde een half aanrecht op, zag dat de was nog gevouwen moest worden en vouwde 3 truien op, zag een brief op tafel liggen en wilde die gelijk in mijn koffer stoppen maar zag toen dat mijn koffer vol zat en dus trok ik die half leeg totdat de tafel vol lag met zoveel spullen dat er niks meer bij paste, en dus gooide ik een deel van de spullen op de trap zodat ik ze later naar boven kon brengen, bij de gedachte aan boven bedacht ik me dat ik een wasmachine moest draaien en dus rende ik de trap op en af om de vieze was overal vandaan te plukken. hoewel dit voor mij perfect werkende en absoluut niet dodelijk vermoeiende opruimsysteem normaal redelijk vlekkeloos verloopt, ging er vandaag iets mis. Zonder dat ik het wilde en zonder dat ik erom gevraagd had werd mijn systeem in de war geschopt.

Toen ik de vuile was in de wasmachine had gegooid en de trap af rende, verloor ik mijn evenwicht. Terwijl ik met een hoop gebam, geknal en gegil van boven naar beneden denderde belande ik in een once-in-a-lifetime houding onder aan de trap. Enig Ieteke!

Ik was de spullen die ik nonchalant op de trap had gegooid vergeten en diezelfde spullen hebben mijn val veroorzaakt. Ik kon er niks aan doen, het was niet ík die op de trap aan het wachten was totdat ík op mezelf zou gaan staan, nee het waren de spullen, de spullen waren de schuld.

Terwijl ik vloekend opstond liep ik naar de bank en zette ik mezelf voor de televisie neer, op deze manier is opruimen niet leuk en dit ongeluk moest overduidelijk verwerkt worden.

De was zat wel in de machine, de tafel lag vol met half uitgezochte troep, het aanrecht half opruimt en onder aan de trap van alles… Mijn opruim zin was verdwenen, waarschijnlijk onder aan de trap verloren.

Iets van druk in mijn hoofd 😉 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s