ROUWEN, HET ZET MIJ AAN HET DENKEN

De laatste tijd overlijden er zoveel mensen in mijn omgeving.. Bijv. De moeder van mijn beste vriend, die is heel erg kort geleden heel onverwacht overleden, hij was er voor mij 7 maanden geleden en ik nu dus voor hem. 1+1=2. Hier door ben ik heel erg gaan nadenken over rouw, en hoe iedereen op zijn eigen manier hier mee omgaat.

Er wordt heel erg veel geschreven over rouwverwerking. Over hoe het rouwproces normaal gesproken verloopt… Over rouw bij kinderen, bij volwassenen… Vandaag deel ik mijn ervaring met het rouwproces.

De vijf fases van rouw zijn ontkenning, woede, onderhandeling, depressie en aanvaarding.

Ontkenning is vrij duidelijk. Mensen reageren vol ongeloof. Het kan toch niet waar zijn?! Ontkenning is een soort beschermingsmechanisme dat inschakelt wanneer je vreselijk naar nieuws te horen krijgt.

Woede volgt vaak op ontkenning. Dit volgt op de ontkenning wanneer men niet meer anders kan dan erkennen dat het verlies echt is. Het is niet meer te ontkennen. Waar de woede op is gericht is heel erg afhankelijk van waar het verlies om gaat.

In dit blogje gaat het om verlies van mijn moeder. Boosheid bij het overlijden van iemand die maar 3 dagen ziek was, is dan ook vaak gericht op de artsen, op het ziekenhuis of zelfs op de persoon zelf. De gedachte dat de artsen misschien iets anders hadden moeten doen om de persoon in kwestie in leven te houden, maar ook de gedachte dat de persoon in kwestie zelf misschien anders had moeten leven of meer had moeten aan geven.

Onderhandeling, een soort “vechten” tegen het verlies wanneer blijkt dat de woede en de ontkenning niet werkt. Mensen stellen zichzelf in deze fase vaak doelen.

Depressie is wanneer het verlies echt begint door te dringen. Wanhoop, verdriet.. Het wordt duidelijk dat er niet aan het verlies kan worden ontkomen.

Aanvaarding is de laatste fase van het rouwproces. Het verlies krijgt een plekje. Het leven gaat verder, ook zonder de overledene. Dit betekent natuurlijk niet dat je hem/haar niet meer mist of vergeet, maar dat je je leven probeert in te richten zonder de persoon die er niet meer is…

Al lang vroeg ik me af of het  wel normaal is hoe ik rouw. Ik weet dat er geen normale manier van rouw is. Rouw verloopt bij iedereen anders. Ik heb werkelijk geen idee in welke categorie ik nu zou zitten. Zelf wil ik altijd graag beredeneren hoe ik mij voel en waarom ik me zo voel.

Nu ik erover nadenk denk ik dat ik nog steeds in de ontkenningsfase zit. Wanneer ik daar uit zal komen? Werkelijk geen idee. Ik was de eerste week heel erg boos. Het verlies dringt maar héél zelfde door. Echt héél zelden. Aanvaarding? Nee. Zeker niet.

Ik word nog steeds wakker met de gedachte dat ik mijn moeder al lang niet heb gezien. Ik moet mezelf er nog steeds aan herinneren dat zij niet terugkomt. Het lijkt of ik niets voel. Alsof ik een dikke muur om mij heen heb gebouwd. Niets en niemand komt daar doorheen wanneer het om het overlijden van mijn moeder gaat. Zal het verdriet later komen? Of zal dit altijd wegblijven? Het voelt heel slecht. De leegte. Het enorme gat. De leegte die ik van binnen voel. Ik voel niets als het gaat om mama. Dat is moeilijk om een plek te geven, omdat er niet echt een emotie bij komt kijken. Misschien… Misschien betekent dit dat dit gewoon nog te vroeg is voor rouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s