MIJN ADHD HOOFD

 

Door het gebrek aan filters overheerst chaos, vooral in m’n hoofd. Het is niet te stoppen en soms word ik er gek van. Ik zou zo graag mijn gedachten een keer op pauze willen zetten om alles te kunnen overzien. Alle prikkels die binnenkomen zijn voor mij even belangrijk en vallen op een grote hoop die ik niet zelf kan ordenen. Af en toe voel ik het teveel worden, alsof het heel hard waait in m’n hoofd. Ik weet nu dat dit de kortsluiting is, veroorzaakt door alle impulsen. Ik dacht vroeger dat dit normaal was, later raakte ik ervan in paniek maar nu is het soms wel grappig want het is verklaarbaar.

Alle sociale vaardigheden heb ik gekopieerd van anderen zodat ik in bepaalde situaties precies weet wat er van me verwacht wordt. Ik prik dwars door mensen heen en weet daardoor gelijk waar ik aan toe ben. Ben je lief tegen me dan hou ik van je. Kwets je me dan besta je voor mij niet meer. Als je me A belooft verwacht ik ook A en als ik dan B krijg voel ik me verraden. Mijn mening hou ik niet voor me, en dat zorgt wel eens voor gespannen situaties, al is dat enorm veel minder dan vroeger. Waarschijnlijk omdat ik mensen niet meer tot last wil zijn en op veel dingen maar ‘ja’ zeg of wijselijk mijn mond hou.

Alle beschikbare emoties stuiteren ergens in mijn hoofd en komen in willekeurige volgorde naar buiten op een dag. Zo intens gelukkig dat ik kan zijn, zo boos ben ik een minuut later. Om vervolgens weer heel erg bang te worden en daarna verdrietig. Als het nou allemaal met mate was, maar het zijn zulke overheersende gevoelens dat ik ze op dat moment niet kan negeren. Ik ben heel direct in contact naar mensen maar emoties kan ik moeilijk onder woorden brengen. Ik zou zo graag willen dat iemand in mijn hoofd kon kijken zodat ik niets hoefde uit te leggen. Het is zo zwart/wit, en de mensen die echt de moeite hebben genomen om te luisteren weten dat.

Elk gesprek ben ik achteraf aan het screenen of ik niet iets verkeerd heb gezegd waar ik op kan worden aangekeken. Het kost zoveel moeite om dingen te verwoorden en het onbegrip van de omgeving komt daar soms nog eens bovenop. Ik wil me absoluut niet verschuilen achter iets, ik blijf immers zelf verantwoordelijk voor wat ik zeg, maar het is echt nooit mijn bedoeling om iemand te kwetsen. Ik mis gewoon de tijd en het besef om eerst iets rustig te analyseren en te bedenken of het de moeite van het reageren waard is en zo ja, hoe.

Rustig en ontspannen, een film kijken betekend voor mij de  laptop aan, radio aan, ondertussen Facebooken, appen, bewegen, praten en spelletjes doen tegelijk.

Het continue herkenbare getik met pennen, gewiebel met m’n benen en voeten, en trommelen met alles binnen handbereik. Ik merk het niet eens meer. Die chaos in mijn hoofd waardoor alles even gewist wordt komt altijd op het verkeerde moment.

Ik vind het moeilijk te accepteren, maar ik weet nu dat ik dingen soms echt anders zie dan anderen. Gesprekken van weken en zelfs maanden geleden kan ik woordelijk terughalen. Meningsverschillen en ruzies moeten per direct worden uitgepraat want ik kan het geen plek geven en dus niet verder.

De klok in mijn hoofd staat gewoon niet goed, of hij ontbreekt. Alles gebeurt tegelijk en ik word er gek van. Gisteren, 1994, en mijn middelbare schooltijd zijn allemaal even lang geleden en de herinneringen zijn even scherp. En morgen, 2050 en mijn dertigste verjaardag zijn allemaal even ver weg en nu al even belangrijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s