LOPEN OVER HET STRAND

De afgelopen dagen heb ik veel last van de beelden van mijn moeder op de intensive care. Van je laatste avond de 24e en je laatste hartslag de 25e.

Het is nu 15.00 u. Ik loop over het strand, Ik ben moe, ik kan ook al nachten niet slapen. ik ben bang, te bang om naar bed te gaan. In bed is zo weinig. Zonder afleiding is er veel ruimte voor nare herinneringen.

En natuurlijk is er ook zoveel moois om aan terug te denken. Dat besef ik me echt…

Wat ervoor heeft gezorgd dat ik plots meer last heb van deze beelden? Ik heb geen idee. Dat vind ik vervelend. Ik wil altijd weten waarom iets gebeurt. Helaas gaat dat lang niet altijd. Kon dat maar.

Ik pak mijn telefoon en kijk in mijn foto album.. Ik zie een filmpje voorbij komen, een filmpje van jou en Celine, een filmpje waar in zij jou enorm laat schrikken, ik moet lachen. Ik kijk nu naar alle foto’s en video’s. Alle vrolijke, alle gekke maar soms komt er ook een lastigere voorbij.

Ergens ben ik ook boos op mezelf. Boos dat ik me nooit heb gerealiseerd dat een mensenleven zomaar over kan zijn, het zo in een klap voorbij kan zijn.

Ik ben boos en verdrietig dat ik jou niet beter heb kunnen maken. Wat natuurlijk logische is aangezien in geen dokter ben. Al is mijn kijk op dokters vooral huisartsen erg verandert.

Ik ben boos dat ik me zelfs op de IC, toen alle vitale waarden snel daalden, de arts ons had verteld dat je de avond niet zou gaan halen, me niet heb gerealiseerd dat jij dood zou gaan. De hartslag daalde, maar het zou gewoon goedkomen, dacht ik. Toen jij overleed en Celine, Alie en ik om jou heen stonden geloofde ik het nog niet. Ik zag het niet. Jij leefde nog, ik ontkende het voor mezelf.

Dat doe ik nog steeds. En toch blijven de beelden komen. Ik voel me schuldig. Om van alles. Om alle ruzies en discussies. Om alles wat ik niet heb gedaan waarvan ik nu vind dat ik het wél had moeten doen of juist andersom. Waarom heb ik destijds gehandeld en gedacht zoals ik deed? Waarom denk ik nog steeds dat jij gewoon op een hele lange vakantie bent en snel thuis komt.

Dit wilde ik even van me af schrijven. Misschien is het te persoonlijk om te delen. Misschien moet ik dit niet online zetten, maar ik doe het toch… Ik kan het altijd nog weer verwijderen. Voor nu deel ik het… Omdat ik ermee zit. Omdat ik mijn lieve mama terug wil in mijn leven. Omdat ik niet wil en kan slapen. Ik wil de beelden niet. Ik wil ze ook niet kwijt. Het is dubbel.

Ik denk aan je mam ❤  love you to the moon and back en nog veel verder

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s