LACHEN OM JEZELF, MIJN LOMPE IK

 

Ik ben lomp en dat ben ik altijd al geweest en kom regelmatig in awkward situaties terecht. Appjes naar de verkeerde persoon sturen? Struikelen over ongeveer alles? Iets zeggen op het verkeerde moment? Het is mij allemaal weleens overkomen. Vooral toen ik jonger was, schaamde ik me daar vaak voor. Tegenwoordig probeer ik juist om dit soort momentjes te lachen. Want zeg nou zelf, het leven is toch zoveel leuker en grappiger als er af en toe iets misgaat? Leer om jezelf te lachen, dan lachen anderen vanzelf met je mee! Vandaag een paar lompe Ieteke momentjes op een rij:

•Ik ben in de Kruidvat een keer vol tegen een spiegelwand opgelopen. Heb toen ook nog eens “Sorry, ik had u niet gezien” tegen mijn eigen spiegelbeeld gezegd.

•Telefoon kwijt. Oké, dit toch wel echt super dom. Toch is dit me al een paar keer overkomen. Al bellend schrik ik me opeens rot: Waar is mijn telefoon? Heb ik mijn telefoon wel bij me? Ik check al bellend al mijn zakken en zoek overal. Als de paniek naar een hoogtepunt stijgt, besef ik me opeens dat bellen zonder telefoon natuurlijk onmogelijk is. Ik ben er gewoon mee aan het bellen….

•Meneer aanspreken met “mevrouw” of anders om.  Gênant met hoofdletters, helaas heb ik dit al meerdere keren mee gemaakt.

•Jurk achterstevoren aantrekken. Een jurk achterstevoren aantrekken? Hoe krijg je dat voor elkaar? Tja, het is me in alle haast echt een keer gebeurd. Gelukkig zat mijn jurk verstopt onder mijn jas en kwam ik er al snel achter.

•Tegen jezelf praten. Ik ben vast niet de enige die weleens zachtjes in zichzelf mompelt. Op zich niets mis mee, maar als blijkt dat je niet alleen bent is het wel een beetje awkward.

•Struikelen, uitglijden, vallen.. Hoe wat en waneer? Nou z’n beetje ALTIJD. Haha

•Ik was bij een winkel om kerstinkopen te doen en ik was op zoek naar zwarte kerstballen. Ik kon ze alleen niet vinden. Ik zag een medewerker staan, een donkere jongen, en ik vroeg aan hem: “Heeft u ook zwarte ballen?” Hij moest natuurlijk lachen, maar ik wist niet hoe snel ik naar de uitgang moest lopen. Gelukkig vroeg ik niet verder naar een slinger…

•De verkeerde persoon aantikken, aanraken, naar zwaaien of aankijken. Omdat die persoon op de achterkant er wel op leek! Haha die gezichten 😉

•Een vriendin zou me bij het station op komen halen. Ik dacht dat ik haar auto zag staan, ik liep er naartoe, zwaaide de deur open, stapte in, gooide mijn tas op de achterbank en riep heel hard: “Hooooiiiiii.” Een voor mij onbekeden man reageerde heel droog: Volgens mij zit je in de verkeerde auto. Ik wist niet hoe snel ik uit moest stappen. Mijn vriendin had dus alles van een afstandje gezien en kwam niet meer bij van het lachen.

•Ik zat met mijn moeder in de wachtkamer van het ziekenhuis. We hadden het erover dat ze van dichtbij beter ziet dan van veraf. Ondertussen zag ik een man heel de tijd naar ons kijken, dus typ ik op mijn mobiel: ‘Die enge vent bij het koffiezetapparaat zit heel de tijd naar ons te kijken.’ Wat denk je? Leest ze het hardop voor…

Stiekem kan ik een glimlach niet onderdrukken als ik dit lees. Achteraf zijn het stuk voor stuk toch wel grappige momenten en die koester ik.

Herkenbaar? Wat heb jij wel is meegemaakt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s